من مادرم هستم

ترجمه ی یک شعر منثور از سن ژان پرس در روزنامه ی فرهیختگان

بنفشه فریس آبادی — Tue, 10 Jan 2012 19:04:44 GMT

آواز

کره اسبی زیر برگ های برنز به دنیا می آمد . مردی حبه های تلخ توت در دست های ما ریخت . غریبه . که می گذشت . و حالا به دلخواه من ، غوغا می آید از شهرهای دیگر ... " دخترم ! زیر بلندترین درخت سال ، درود ! "

***

زیرا خورشید به لیون پا می نهد و غریبه ، انگشت در دهان مردگان فرو برده است . غریبه . که می خندید . و برایمان از علف می گفت . آه ! چه بادی می وزد در شهرها ! چه آسایشی ست در مسیرما ! چه حظی ست برایم در صدای شیپور ! و پری ، چابک در میان رسوایی بال ! ... " روح من . دختر بالابلند ! راهی که می روی جداست از راه ما ."

***

کره اسبی زیر برگ های برنز به دنیا آمد . مردی این حبه های تلخ توت در دست های ما ریخت .غریبه . که می گذشت . و حالا هیاهویی عظیم در درختی از برنز . قیر و گل های سرخ ، پیشکشیِ آواز ! صدای رعد و فلوت در اتاق ها ! آه ! چه آسایشی ست در مسیر ما . آه ! چه افسانه هایی به سال ! و غریبه به مسیرهای خویش از جاده های تمام زمین ... " دخترم ! در زیباترین پیراهن سال به تن ات . درود ! "

Chanson

Il naissait un poulain sous les feuilles de bronze. Un homme mit des baies amères dans nos mains. Étranger. Qui passait. Et voici qu'il est bruit d'autres provinces à mon gré... "Je vous salue, ma fille, sous le plus grand des arbres de l'année."

Car le soleil entre au Lion et l'Étranger a mis son doigt dans la bouche des morts. Étranger. Qui riait. Et nous parle d'une herbe. Ah!tant de souffles aux provinces! Qu'il est d'aisance dans nos voies ! que la trompette m'est délice, et la plume savante au scandale de l'aile !... "Mon âme, grande fille, vous aviez vos façons qui ne sont pas les nôtres. "

Il naquit un poulain sous les feuilles de bronze. Un homme mit ses baies amères dans nos mains. Étranger. Qui passait. Et voici d'un grand bruit dans un arbre de bronze. Bitume et roses ; don du chant ! Tonnerre et flûtes dans les chambres! Ah! Tant d'aisances dans nos voies, ah ! tant d'histoires à l'année, et l'Étranger à ses façons par les chemins de toute la terre!... "Je vous salue, ma fille, sous la plus belle robe de l'année."

http://www.farheekhtegan.ir/content/view/35241/40/

احوَلیَت

بنفشه فریس آبادی — Sun, 01 Jan 2012 19:12:58 GMT


از میانِ بازوهایت
خوی ام گرفته به توری به شاخ چپ ام
حفره های هماهنگ
یا پیکانی کج میان ابروها
- من آغوش نمی خواهم –

بیا ببند پاهای بر هم ام
بچرخانم به دودِ بر هوا
بسوز پُرزِ تن ام را 
که شام امشب ات را من
بر آتش تاب می خورم
- آعوش نمی خواهم –

این پاهای بسته ام را
هشت
و مرا
دو تا برای تو
و دو تا برای توام
قوچی سپید
با چهار چشمِ گِرد بر پیشانی اش ردیف
یا گرازی لوچ
که پیکانِ خلاص از کمان ات را
رمیده بود ...

جفت ام به بهارِ گله دوید
من
پیچیده در باد
به حفره های لحاف توام
- آغوش نمی خواهم –

بزن به میخ
دو نیم رخِ درّنده بر چهار دیوارِ رو به رو
و ران سفیدی به دندان نیش ات

این هشت پای گیج را بگذار به رختخواب
پیراهن ات را بپوش
برگرد .

زمستان 87

ران های چاقش / شعری از پابلو پیکاسو

بنفشه فریس آبادی — Wed, 28 Dec 2011 19:00:36 GMT

ران های چاقش

پستان هایش

باسن اش

کفل هایش

بازوهایش

ساق هایش

دست هایش

چشم هایش

گونه هایش

موهایش

دماغش

گلویش

اشک هایش

سیاره ها پرده های بلند کشیده و آسمان شفاف پنهان شده پشت توری

پیه سوز و زنگوله های قناری ، قند میان انجیرها

کاسه ی شیر،پرهای کنده شده با هرخنده که لختی وزن جنگ- افزارها را برهنه می کند

سلاح های رهاشده میان گل های جالیز

چه قدر اسباب بازی مرده آویز شاخه های حیاط مدرسه اند ، شاخه های پرنور از آهنگ و رنگ

برکه ، دام خون و گزنه

ختمی های بازی شده در تاس

سوزن سایه های سیال و دسته ی جلبک های بلور

گشوده در گام های رقصِ رنگ های جنبان

که در عمق لیوانی وارونه تکان می خورند

بر نقاب پوشیده ی باران بر یاس .

Ses grosses cuisses

Ses grosses cuisses

Ses seins

Ses hanches

Ses fesses

Ses bras

Ses mollets

Ses mains

Ses yeux

Ses joues

Ses cheveux

Son nez

Sa gorge

Ses larmes

les planetes les larges rideaux tirés et le ciel transparent caché derrière le

grillage—

les lampes à l’huile et les grelots des canaris sucre entre les figues—

le bol de lait des plumes arrachés à chaque rire déshabillant le nu du poids des

armes

enlevées aux fleurs du potager

tant de jeux morts pendus aux branches du préau de l’école irisées des chansons

lac leurre de sang et d’orties

roses trémières jouées aux des

aiguilles d’ombre liquide et bouquets d’algues de cristal

ouvertes aux pas de danse des mouvantes couleurs

agités aux fond du verre versé

au mas que lilas vetue de pluie

سوم شخص مفرد

بنفشه فریس آبادی — Mon, 12 Dec 2011 18:46:56 GMT

از کشفِ حفره های تن ام رفت

ترکیبی از چمن

ابریشمِ زنی

و دامنِ بلندِ سپیدش

با گدازه های روان به رانِ چپ

متقالِ پیراهن ام

از کشف کُرک های هرزِ گلو رفت

ردّ کفش هایش بر نشیبِ کمر

قندیلِ خوش تراشِ کسی

با بخارِ پیچیده به نور

تلفیق سردِ بلور

با موجِ مذابِ موهایم

آتشفشان کج !

پرتابِ ناگهان اش

تا انحنای میانِ گردن و شانه

از ابتدای دامن ام

کشیده تا گلوبندِ پروانه ام طناب

گیرِ قلّاب اش به پلک های بسته ام

از فتح ِ قلّه های تن ام رفت

حالا

با ترکه های مساویِ لب هایم

میانِ چمن های سوخته

باز انفجارِ من

ترکیبی از ساق های تفته با پنجه های سرد

از کشفِ بخارِ معلق به حفره های گود

از فرازِ تن ام

راه به شیبِ پیراهن ام گرفت

رفت .

...

بنفشه فریس آبادی — Tue, 18 Oct 2011 07:28:32 GMT

قرار ما این بود

که عصر جمعه ای اواخر فصل

دختری بپاشد از هم توی حیاط

و از شکاف های تن اش

دو سه پروانه ی رنگی به شهر اضافه شود

که آن قدر بکوبم به شیشه های ایوان پراز شمعدانی

تا دست ببرم لای موهای بلندش

ببوسم و ببوسم ،

تا تعلیق کفش هایش در هوا

و بوسه ی آخر

کنار استخوان گونه ام گلوله شود .

قرار این بود

که مثل کبوتر طوقی همسایه چرخ بزند

و درست پیش از عشوه های دورِ هفتم

خون بپاشد به کاشی هفت رنگِ حوض

و نگاه من از لای انگشت هایم

برق بزند

این اتفاق بدی نیست

که در تمام نقاشی های بچه های دبستان

یا لای سطرهای کتاب فارسی

دختری سنجاق شود به سینه ی حیاط

و گنجشک های بی شمار تن اش

در سوراخ های سقف کلاس لانه کنند

چه قدر خونی که از دهانش رفت

به کوچه های تنگ تهران می آمد

و تصویر شانه های شکسته اش

به خبرهای ساعت هشت

که در اطوار دود بنفش سیگار ، تار می شود

حالا چه فرق می کند

که پیله ای هست بر استخوان گونه ی من

یا ردّ برگ های زمخت شمعدانی

در خطوط ریز انگشت هایم پیداست

من مرد دیگری هستم

با هیبتی بدون کلاه و لبخندی معمولی

و جز گنجشک های بی زبان شهر

هیچ کس نمی داند

کار ، کارِ که بوده است .

http://www.vazna.com/article.aspx?id=2999

از اوراق مفقوده ی صُحف

بنفشه فریس آبادی — Sat, 01 Oct 2011 18:55:08 GMT

تا من ساره باشم

تو ابراهیم

که هجای بلندِ نام ام

افساری ست بر کنیزکان چموش

که دامن ام از ملیله و میخک

با خنکای باد در گیس ام

من حلولِ باغ ام در تو میان آتش

امّا

هاجر نمی شوم .

تا تو صدایی باش

که در پیچ پیچِ مغز می پری

من

نمرودِ خواب زیر پشه بند

کابوسِ ترکه های خیس

کبریتِ نیم سوخته در باغ

هزار طفلِ مشروع در دامن ات

اسحاق

و لرزشِ مرگ در خرناسه های نیمه شب ام .

رها کن اسماعیل ات را میانِ " مِنی "

من میشِ افتاده از ابرم

چشم̊ حنا و پروار

با شیطانی خوار

در مردمک هایم

بزن

که جای تیغِ تو بر گلویم

عید می شود .

تا من صنم

بگردان تبر به گِردِ تن ام

که دستِ راستم " هُبَل "

که انحنای گردن ام " عُزّی " ست

و هربار سقوطِ من بر خاک

بازوی خلیل است و سنگی سیاه

بر سنگی سیاه

بر ...

بچرخ

دورِ اوّل

دعای اسماعیل و لبخند هاجر است

تکرارِ مداوم مرگ در حفره های سر

و گَردِ موهای ساره که با باد ...

دو بار

سه بار

تا دورِ هفتمِ این طواف

ردّ بوسه هایم از تو

پاک می شود .

یک شعر از من در روزنامه ی فرهیختگان

بنفشه فریس آبادی — Mon, 12 Sep 2011 19:00:37 GMT

گزارشِ بازی

پیدا که شد
پاک از یاد برده بود
مرا
که آویز به رِگالِ شکسته‌ای
در کنجِ تاریک گنجه‌اش
جا مانده بودم
تفریحِ ظهرهای بی‌مشقِ اتاق
جایی میانِ النگوهای نقره مادرش
یا میان پُرزهای کلاه خواهرش
جایی کنارِ خودش
مانده بودم
پیدا که شد
خطِ اتو کشیده‌ای از شلوارِ دامادی
در سمت روشن گنجه
گلویم را بُرید
لابه‌لای انگشت‌های نگران‌اش ماند
گلوبند پاره‌ام
و همبازی ترسوی بی‌حواس
از لای درزِ باریک در
پرید...
بیا این توپ
خطوطِ روشنِ رنگ
بر شعاعِ ناپیدای چشم‌هایم
قِل می‌خورد آرام
تا کنارِ پیپِ شکسته پدر
تفریحِ شب‌های بی‌عروسِ اتاق‌ات را
جایی میانِ کاغذهای پاره املاء
انداخته‌ای
رفته‌ای
مرا
عروسک بی‌سر
مرا
عروسک بی‌پا...

http://farheekhtegan.ir/custom?option=com_content&task=view&id=25473&Itemid=40&mosmsg=%D8%A7%D8%B2+%D8%B1%D8%A7%DB%8C+%D8%B4%D9%85%D8%A7+%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C+%D8%A7%DB%8C%D9%86+%D9%85%D8%B7%D9%84%D8%A8+%D9%85%D8%AA%D8%B4%DA%A9%D8%B1%DB%8C%D9%85!

شعری از من در " کتاب شعر " ویژه نامه ی هشتم مارس

بنفشه فریس آبادی — Tue, 08 Mar 2011 09:58:33 GMT

آوازهای در باد خوانده ی داوود*

این رختخواب تو نیست

هزار تاکِ زمرّد به پایه های خمیده ی تخت

و صنوبرِ صدساله ای کنار اتاقت

که بارِ یاقوتش چراغ نیست

این حرصِ جویده زیر دندانم استخوان کیست ؟

دنباله ی حریر دامن اش

افتاده بر پهلوی رام

خوابیده بر ناقه ای گران

گیسویش طلا

آویزِ خلخال هایش طلا

و جهازِ زربافت اش بر کوهان

تا حجله می رود

این خانه نیست

" ذاتُ العماد"ِ خیالت

و این کتاب که لای انگشتهای تاقچه می بوسد

قرآن نیست

کمی میان ستون های مرمرینِ اتاق

یا لای پُرزهای زعفرانیِ فرش

صبر کنی اگر

صدای " زبور " می شنوی

نگاه کن چطور

پا در رکابِ حلقه ی فیروزه ات ایستاده ام

من ملک الموتِ قهرم

گیسویم شب است

آویزِ خلخال هایم شب است

با ردای گَردگرفته ی ارزان

به اتاقِ خوابت آمده ام

تا کمی مانده به پایه های زمرّد تخت

بخواب

لب های این ناقه ی پیر را به دندان نگیر

بیا با نعره های بلند من امشب بمیر

شَدادِ پشیمانِ من !

شَدادِ پشیمان !

* نام داستانی از شهریار مندنی پور

http://www.ketabeshear.com/March8_11/banafshehFarisAbad

ترجمه ی شعری از paul valery

بنفشه فریس آبادی — Mon, 15 Nov 2010 07:06:29 GMT

هِلِن

ای نیلگون ! ... این منم که از درون غارهای مرگ آمده ام

آمده ام که صدای موج را بشنوم

که با گام های پرهیاهو می پاشد از هم

و دوباره فلق با کشتی هایش در نگاهم پدیدار می شود

فلق ، که جان می گیرد بر فراز پاروهای طلا .

دست های تنهایم شهریاران را صدا می زنند

که ریش نمکین شان بازیچه ی انگشت های پاکم بود

من می گریستم و آن ها آواز می خواندند

سرود ظفرهای مبهم و دور

و گریز خلیج ها از دنباله ی زورق شان .

صدای شیپور و کرنا می شنوم

سپاهی که آهنگ می دهد به پرش های پاروها در آب

و آواز روشن قایقران ها که می آمیزد به التهاب

و خدایان ، ایستاده بر دماغه ی کشتی

دلیر و پرشور

با اهانت امواج کف آلود به لبخند عتیق شان

به سویم دراز می کنند

دستهای بخشنده و سنگی شان را .

Hélène

Azur! c'est moi... Je viens des grottes de la mort

Entendre l'onde se rompre aux degrés sonores,

Et je revois les galères dans les aurores

Ressuciter de l'ombre au fil des rames d'or.

Mes solitaires mains appellent les monarques

Dont la barbe de sel amusait mes doigts purs;

Je pleurais. Ils chantaient leurs triomphes obscurs

Et les golfes enfuis aux poupes de leurs barques.

J'entends les conques profondes et les clairons

Militaires rythmer le vol des avirons;

Le chant clair des rameurs enchaînes le tumulte,

Et les Dieux, à la proue héroïque exaltés

Dans leur sourire antique et que l´écume insulte,

Tendent vers moi leurs bras indulgents et sculptés.

ترجمه ی شعری از Alphonse de lamartine

بنفشه فریس آبادی — Wed, 29 Sep 2010 10:54:27 GMT

پاییز

سلام ای جنگل تاج دار از ته مانده ی رنگ های سبز !

ای برگ های زردِ ریخته بر چمن زار پریشان !

سلام ای واپسین روزهای شاد !

اندوه ، شایسته ی عزای طبیعت است و شگفتا

که به چشم های من زیباست !

من با گام های خیال انگیز

انزوای باریکه راهی پرت ام

می خواهم که آخرین بار ، آفتاب پریده رنگ را بنگرم

وقتی که با نور خفیف اش

در ظلمات بیشه ، پیش پای من راه باز می کند .

مجذوب نگاهِ گرفته ی پاییزم

در روزهایی که مرگِ آهسته ی کائنات

شبیه وداع یک دوست

یا لبخند آخرِ اوست

بر لب هایی که مرگ برای ابد خواهد بست .

وَ نیز حاضر به ترکِ زیستن ام

گریان از روزهای درازِ یأس

بازمی گردم با نگاهی آرزومند

به خوبیِ روزهایی که گذشت و حظّی که نبُرده ام .

خاک ، خورشید ، درّه و ای طبیعتِ مهربان و زیبا !

برایت اشک می ریزم در بسترِ گور

امروز عبور عطرآگینِ هواست وَ خلوص نور

که درخشش آفتاب زیباتر است در نگاهِ محتضر .

می خواهم اکنون این جام را تهی کنم

پیاله ای که شهد و زرداب را به هم آمیخته است

و من زندگی را تمام در آن نوشیده ام

که شاید هنوز قطره ای عسل در این جام مانده باشد

و شاید که بعدها بازگشتی خواهد بود

بازگشتِ سعادت به روزهای نا امیدیِ من

شاید در ازدحام ارواح

بیگانه ای پاسخ ام خواهد گفت

و روح مرا خواهد فهمید

گلی از شاخه می افتد

عطرش را به باد می دهد ، به حیات ، به آفتاب

که این طرزِ وداعِ واپسینِ اوست

و اینک لحظه ی مرگ من است

و انتشار جان ام در هوا

مثل آوایی اندوهناک و آهنگین .

L'automne

Salut ! bois couronnés d'un reste de verdure !

Feuillages jaunissants sur les gazons épars !

Salut, derniers beaux jours ! Le deuil de la nature

Convient à la douleur et plaît à mes regards !

Je suis d'un pas rêveur le sentier solitaire,

J'aime à revoir encor, pour la dernière fois,

Ce soleil pâlissant, dont la faible lumière

Perce à peine à mes pieds l'obscurité des bois !

Oui, dans ces jours d'automne où la nature expire,

A ses regards voilés, je trouve plus d'attraits,

C'est l'adieu d'un ami, c'est le dernier sourire

Des lèvres que la mort va fermer pour jamais !

Ainsi, prêt à quitter l'horizon de la vie,

Pleurant de mes longs jours l'espoir évanoui,

Je me retourne encore, et d'un regard d'envie

Je contemple ses biens dont je n'ai pas joui !

Terre, soleil, vallons, belle et douce nature,

Je vous dois une larme aux bords de mon tombeau ;

L'air est si parfumé ! la lumière est si pure !

Aux regards d'un mourant le soleil est si beau !

Je voudrais maintenant vider jusqu'à la lie

Ce calice mêlé de nectar et de fiel !

Au fond de cette coupe où je buvais la vie,

Peut-être restait-il une goutte de miel ?

Peut-être l'avenir me gardait-il encore

Un retour de bonheur dont l'espoir est perdu ?

Peut-être dans la foule, une âme que j'ignore

Aurait compris mon âme, et m'aurait répondu ? ...

La fleur tombe en livrant ses parfums au zéphire ;

A la vie, au soleil, ce sont là ses adieux ;

Moi, je meurs; et mon âme, au moment qu'elle expire,

S'exhale comme un son triste et mélodieux