من مادرم هستم

 
ران های چاقش / شعری از پابلو پیکاسو
نویسنده : بنفشه فریس آبادی - ساعت ۱٠:۳٠ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٧ دی ۱۳٩٠
 

 

ران های چاقش

پستان هایش

باسن اش

کفل هایش

بازوهایش

ساق هایش

دست هایش

چشم هایش

گونه هایش

موهایش

دماغش

گلویش

اشک هایش

سیاره ها پرده های بلند کشیده و آسمان شفاف پنهان شده پشت توری

پیه سوز و زنگوله های قناری ، قند میان انجیرها

کاسه ی شیر،پرهای کنده شده با هرخنده که لختی وزن جنگ- افزارها را برهنه می کند

سلاح های رهاشده میان گل های جالیز

چه قدر اسباب بازی مرده آویز شاخه های حیاط مدرسه اند ، شاخه های پرنور از آهنگ و رنگ

برکه ، دام خون و گزنه

ختمی های بازی شده در تاس

سوزن سایه های سیال و دسته ی جلبک های بلور

گشوده در گام های رقصِ رنگ های جنبان

که در عمق لیوانی وارونه تکان می خورند

بر نقاب پوشیده ی باران بر یاس .

 

Ses grosses cuisses

 

Ses grosses cuisses

Ses seins

Ses hanches

Ses fesses

Ses bras

Ses mollets

Ses mains

Ses yeux

Ses joues

Ses cheveux

Son nez

Sa gorge

Ses larmes

les planetes les larges rideaux tirés et le ciel transparent caché derrière le

grillage—

les lampes à l’huile et les grelots des canaris sucre entre les figues—

le bol de lait des plumes arrachés à chaque rire déshabillant le nu du poids des

armes

enlevées aux fleurs du potager

tant de jeux morts pendus aux branches du préau de l’école irisées des chansons

lac leurre de sang et d’orties

roses trémières jouées aux des

aiguilles d’ombre liquide et bouquets d’algues de cristal

ouvertes aux pas de danse des mouvantes couleurs

agités aux fond du verre versé

au mas que lilas vetue de pluie