من مادرم هستم

 
ترجمه‌ی شعری از ژان کوکتو
نویسنده : بنفشه فریس آبادی - ساعت ٩:٢۸ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱٠ اردیبهشت ۱۳٩٢
 

 از هیچ نمی‌ترسم ، بیش از آرامش دروغین و کوتاهِ

                    چهره‌ای درخواب

رویای تو مصر است و تو ، جنازه‌ای مومیایی شده

                     با نقابی ازطلا

به کجا می‌رود نگاهت درپسِ این نشانِ فاخرِ شاه‌بانویی

                   که به مرگ می‌رود

وقتی شامگاه عشق چون مومیاگری سیاهپوست

              ویرانت کرده از نومی‌کشد؟

آه شاه‌بانوی من ! مرغابی وحشی‌ام ! رهاکن

                قرن ها و دریاها را

برگرد ، شناورشو برفراز ، و باز به دست‌آور چهره‍‌‌‌‍‌ات را

       که درسوی معکوس فرومی‌رود .

 

Rien ne m'effraye plus que la fausse accalmie
d'un visage qui dort ;             
Ton rève est une Egypte et toi c'est la momie
Avec son masque d'or.             

Où ton regard va-t-il sous cette riche empreinte
D'une reine qui meurt,            
Lorsque la nuit d'amour t'a défaite et repeinte
Comme un noir embaumeur ?     

Abandonne ô ma reine, ô mon canard sauvage,
Les siècles et les mers ;           
Reviens flotter dessus, regagne ton visage
Qui s'enfonce à l'envers.