من مادرم هستم

 
 
نویسنده : بنفشه فریس آبادی - ساعت ۱٢:٢٩ ‎ب.ظ روز جمعه ٦ بهمن ۱۳۸٥
 

                                                                 

   Trent Parke                                                                                                                  

خیال می کردم منو نگاه می کنه اما ، نگاه نمی کرد .

انگار کسی روی رفتارم راه می رفت که فرود و فرازم دستم نبود . انگار چیزی کم بود ، جایی . همیشه انگار چیزی کم است ...

راه می رفت ، راه می رفت ، سیگار می کشید که همیشه سیگار حواس آدمیزاد رو پرت میکنه مدام ...

صدای کسی از دور می آمد ، انگار یه نفر اون دورها نشسته بود ته باغ و داشت بلند بلند چیز می نوشت ...

و کوه تاریک بود !

" یارم به یک لا پیرهن خوابیده زیر نسترن

ترسم که بوی نسترن مست است و هشیارش کند

ای آسمان آهسته نه پا در حریم یار من

 ترسم صدای پای تو خواب است و بیدارش کند "

 

راه می رفت ، راه می رفت ، آواز می خوند آروم که همیشه آواز هم گاهی ...

***

سال زیاد می بره ، سال زیاد می بره این صدایی که از دور

وقت می بره این خاطره ها که مدام ...

فصل می بره این پاییز که انگار چیزی ،همیشه ، جایی ...

***

خیال می کردم منو نگاه می کنه گاهی .... نگاه نمی کرد ....

خیال می کردم کسی ته باغ راه می ره مدام ... راه نمی رفت کسی

سیگار نمی کشید ... آواز هم حتی

تنها پیرهن نازک من بود که روی درختهای نارنج ،

تاب می خورد

آرام

و کوه تاریک بود ...