از کشفِ حفره های تن ام رفت
ترکیبی از چمن
ابریشمِ زنی
و دامنِ بلندِ سپیدش
با گدازه های روان به رانِ چپ
متقالِ پیراهن ام
از کشف کُرک های هرزِ گلو رفت
ردّ کفش هایش بر نشیبِ کمر
قندیلِ خوش تراشِ کسی
با بخارِ پیچیده به نور
تلفیق سردِ بلور
با موجِ مذابِ موهایم
آتشفشان کج !
پرتابِ ناگهان اش
تا انحنای میانِ گردن و شانه
از ابتدای دامن ام
کشیده تا گلوبندِ پروانه ام طناب
گیرِ قلّاب اش به پلک های بسته ام
از فتح ِ قلّه های تن ام رفت
حالا
با ترکه های مساویِ لب هایم
میانِ چمن های سوخته
باز انفجارِ من
ترکیبی از ساق های تفته با پنجه های سرد
از کشفِ بخارِ معلق به حفره های گود
از فرازِ تن ام
راه به شیبِ پیراهن ام گرفت
رفت .
دوشنبه ٢۱ آذر ۱۳٩٠ساعت
۱٠:۱٦ ب.ظ توسط بنفشه فریس آبادی
نظرات ()
استفاده از مطالب این وبلاگ تنها با ذکر منبع مجاز می باشد .
